25.-27.avgust 2017.
25.-27.avgust 2017.
Više ...
   
Ono što je našoj opštini nedostajalo je mapa opštine Novi Bečej na Internetu
Ono što je našoj opštini nedostajalo je mapa opštine Novi Bečej na Internetu
Više ...
   
Virtuelni matičar
Virtuelni matičar
Više ...
   

Izdvajamo  


   

Facebook  

   

Foto nedelje  

Sample image
   

Bratski gradovi  

   

Korisni linkovi  

   
   

Vremenska prognoza  

   

Kursna lista  

   

DOKUMENTI

Dokumenti, tu prvenstveno mislim na pisane, nalaze se svuda oko nas. Samo se treba osvrnuti oko sebe pa ćemo primetiti mnoštvo raznih potvrda, uplatnica, ugovora, ulaznica, članskih karata, đačkih knjižica, memoranduma raznih firmi itd...itd... Mogao bih da nabrajam do nedogled. Većinu tih papira neko vreme čuvamo da bi ih posle nekog spremanja bacali, ali pojedine, koje smatramo važnim odvajamo i čuvamo na sigurnom mestu.



Od tih važnijih papira, vremenom neki postaju vredni dokumenti za porodicu, za mesto ili pak za širu sredinu. Dokumenti interesantni i važni za neku lokalnu sredinu slivaju se uglavnom u zavičajne zbirke a vredniji naravno u arhive gradskih muzeja. Na taj način oni su zaštićeni u okviru tih institucija a ujedno su dostupni svim zainteresovenim građanima.

Ovim sajtom pružila mi se prilika da prikažem neka dokumenta iz moje arhive kao i iz arhive Zavičajnog kluba Novobečejaca i Vranjevčana.

Karolj Andre

Novobečejski i vranjevački plakati

 

Narodna biblioteka Novi Bečej i Zavičajni klub izlažu ovom prilikom jedan deo svoje dragocene zbirke plakata, koji svedoče o znamenitim događajima u našem gradu u 20. veku. Naročitu pažnju zavrednjuju plakati koji se odnose na događaje iz prve polovine 20. veka. Vašoj pažnji preporučujemo 40 plakata koji svedoče o bogatom i raznovrsnom kulturnom i sportskom životu naših predaka, želimo li da saznamo kako su živeli naši sugrađani, čime su se bavili, koje su filmove i pozorišne predstave gledali, kojim su sportskim utakmicama, tribinama, predavanjima i balovima prisustvovali – dovoljno je da zavirimo u svet koji se otvara pred nama zahvaljujući plakatima. Kao dragoceni čuvari naše kulturne baštine, plakati imaju neprocenjiv značaj. Svi plakati su štampani u Novom Bečeju u štampariji koju je krajem 19. veka osnovao Giga Jovanović. Gigina štamparija nakon drugog svetskog rata dobija ime Štamparija „1. Maj“. Zahvaljujući pregalaštvu žitelja našeg grada i vizionarstvu štampara Gige Jovanovića, pruža nam se prilika da ne samo otkrivamo život naših predaka već i da ovu izložbu doživimo kao značajan kulturni događaj u okviru manifestacije „Noć Muzeja“.

Agneš Đukičin


FOTOGALERIJA:

Novobečejski i vranjevački plakati

 

Gvožđarska radnja

Gvožđarska radnja čiji je vlasnik bio Hugo Rihter, nalazila se na glavnoj novobečejskoj ulici pod brojem sedam. Osnovana je početkom XX vekai radila je do sredine tridesetih godina prošlog veka.

Iz pedantno vođenih knjiga za izdavanje robe možemo videti koja je roba izdata stolaru Karolju Šterle, januara i februara 1935. kao i aprila i maja 1937. godine.

Novi vlasnik gvožđarske radnje 1937. godine postaje Sava K. Zarić. On menja naziv radnje u Gvožđarsko-Staklarska Trgovina.

Njemu se kao partner pridružuje trgovac Gliša Zelembaba. Posle nacionalizacije partneri se razilaze a gospodin Zelembaba ostaje kao poslovođa u sada već gvožđari "Potisja".

Iz knjige izdataka za decembar 1937. i maj 1938. godine nalazimo imena nekoliko novobečejskih trgovaca sa kojima su Zarić i Zelembaba sarađivali.



FOTOGALERIJA:

 

 

 

 

 

 

 

Bioskop Krka

Naše mesto je skoro dve decenije / od sredine dvadesetih pa do kraja tridesetih godina XX veka / imalo tri bioskopa.

Jedan se nalazio u Vranjevu pod imenom Balkan, a Rojal i bioskop kod Krke su se nalazili u Novom Bečeju.

Iz dnevnika primanja i izdavanja za bioskop Krka / koji se nalazio na sadašnjem mestu tržnog centra / možemo videti rashod za septembar i oktobar 1937. godine, avgust 1938. i za maj 1939. godine.

Takođe možemo videti koji su se filmovi prikazivali tih godina.



FOTOGALERIJA:









 

Kuglana

Pripreme za izgradnju nove dvoredne kuglane otpočele su 1948. godine.

Lokacija je bila na mesto današnje spratne zgrade, gde se u prizemlju nalazi Dom penzionera, to jest u ulici M.Tita br.19 .

Tok gradnje možemo propratiti zahvaljujući urednoj i pedantnoj dokumentaciji blagajnika Sindikalnog Sportskog Društva "Jedinstvo" Franji Jankoviću.

Priznanica za isplatu zidarskom majstoru Šimon Ištvanu i njegovim radnicima za izvođenje zidarskih radova pri gradnji nove kuglane za aprila 1949. godine.

Priznanica za isplatu zidarskom majstoru Šimon Ištvanu i njegovim radnicima za izvođenje zidarskih radova pri gradnji nove kuglane za aprila 1949. godine.

Gumene ploče za kuglanu su kupljene od Obućarske Proizvođačke-prerađivačke Zadruge »Pobeda« za 9.142 dinara.

Kopče za gradnju je izradio kovač Nelovankovits Petar. Datum računa za isplatu je 30.5.1949. godine.

Asfaltiranje kuglane je radio Vojković Toma iz Zagreba maja 1950.god.

Na drvari Sreskog Trgovačkog preduzeća su kupljena 3 kubnih metara hrastove daske za buduću kuglanu.

Tavansku i krovnu konstrukciju je radio tesarski majstor Kovač Ištvan sa svojim radnicima. Za svoj rad je bio isplaćen marta 1951. godine.

Za izradu električne instalacije za zgadu kuglane honorar od 31.085 dinara primio je električar i mašinbravar Andre Josif septembra 1950. godine.


FOTOGALERIJA:









 

Od fudbalskog igrališta do stadiona

Od puta koji je vodio do skele, pa desno sve do starog grada, između Tise i dolme, bila je šuma od topole i hrastova. U toj šumi, zvanoj "Gradište" nalazilo se fudbalsko i tenisko igralište.

Sve do kraja četrdesetih godina XX veka tu su se odigravale sve fudbalske utakmice kao i sletovi sokolskih društava novobečejaca i vranjevčana.

Posle II svetskog rata sportsko društvo "Zvezda" je dobilo opštinsku i pokrajinsku podršku za izgradnju sportskog stadiona.

Pošto je "Gradište" bilo plavno područje lokacija je nađena sa druge strane dolme, nizvodno, između mlekare i ustave.

Nekretnine, njive, oranice i kuća koje su se tu nalazile uknjižene su u zemljišnu knjigu kao opšte narodno dobro i dato na upravljanje MNO u Vološinovu (tadašnji naziv za Novi Bečej).

Ova promena vlasnišva, eksproprijacija nad pomenutim nekretninama, izvršena je krajem februara 1949. godine posle čega je izgradnja sportskog stadiona mogla da počne.

Dokumenti i rešenje Glavnog izvršnog odbora Narodne Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine u Novom Sadu o dodeli zemljišta za izgradnju sportskog stadiona.



FOTOGALERIJA:









Fudbalsko igralište u "Gradištu" tridesetih godina XX veka.

Spisak dobrovoljnog priloga članova C.Z. SSD „Polet" za izgradnju fudbalskog stadiona 1952. godine; Senji Ilona, Štefkić Svetozar, Konc Kalman, Kujan Vilmoš, Veskov Uroš, Bodo Jožef, Senaši Ferenc, Mile Miletaški, Kovačev Ivan, Štaud Karlo, Stojšin Živojin, Burunka Karolj, Todorović Ivan, Nedeljkov Luka, Tomašev Branko, Sič Laslo, Bognič Ištvan, Hajdu Janoš.

Karolj Andre

Poštanska marka sa likom Josifa Marinkovića

Juna 2009. godine PTT Srbije pustila je u opticaj seriju poštanskih maraka pod nazivom Velikani srpske klasične muzike.

Pored našeg velikana, kompozitora Josifa Marinkovića na markama su i kompozitori; Kornelije Stanković, Petar Konjović, Stevan Hristić, Miloja Milojević, Mihovil Logar, Ljubica Marić i Vasilije Mokranjac.

Promocija ovog prigodnog izdanja poštanskih maraka održano je 17.06.2009. godine u Klubu Sokoj uz prisustvo Udruženja kompozitora Srbije, Jugomarke, PTT Srbije i članova porodice kompozitora koji su ovekovečeni na markama.

U knjizi objavljenoj 2008. godine Od anđeoskog pojanja do horske umetnosti – Srpska horska crkvena muzika u periodu romantizma (do 1914. godine), autor Ivana Perković Radak o Josifu Marinkoviću piše sledeće:

U znaku romantizma: Josif Marinković

„Dvojica tipičnih predstavnika srpskog muzičkog romantizma: Josif Marinković i Stevan Stojanović Mokranjac dali su značajne doprinose crkvenom višeglasju. Zahvaljujući različitim poetikama stvaralaštva, i na ovom polju, kao i u svetovnim žanrovima, njihovi su dometi ostali u različitim sferama.

Opus Josifa Marinkovića (1851-1931), obuhvata znatan broj crkvenih dela. Njegove kompozicije jasno odražavaju nova, umetnički obojena, stremljenja u srpskoj crkvenoj muzici čiji će pravi nastavljači biti predstavnici međuratne srpske muzike.

Poput većine muzičara 19.veka, Marinković je radio kao horovođa mnogih pevačkih društava i sa njima je učestvovao u crkvenim obredima. Možda se najviše zna o radu sa Beogradskim pevačkim društvom (1882-1887) i Aka-demskim pevačkim društvom Obilić (1889-1900), ali ne treba zanemariti ni njegovo angažovanje u drugim horovima. Još kao učenik koristio je školske raspuste da bi sa horom sačinjenim od vranjevačkih meštana (trgovaca, zanatlija, činovnika i seljaka) po sluhu učio srpske crkvene melodije koje bi se nedeljom i praznikom pevale na liturgiji.

Kao nastavnik pojanja na Bogosloviji (1881-1882) i kasnije, tokom poslednje decenije 19.veka, kada je pokušavao da popravi svoj materijalni status radeći kao horovođa hora Stanković, bogoslovskog hora Bratstvo i drugih horova, nije gubio kontakte sa crkvenom muzikom. Uviđajući neophodnost sistematskog obrazovanja na polju crkvene muzike, 1895. godine je, zajedno sa Mokranjcem, pokrenuo inicijativu za osnivanje Škole za srpsku crkvenu muziku, ali bez uspeha.

Tokom čitave kompozitorske karijere Marinković je radio na crkvenoj muzici. Nažalost, većina njegovih kompozicija ne može se datirati, a o postojanju mnogih dela danas svedoče samo spiskovi iz Godišnjaka Srpske kraljevske akademije (1907, spisak autora) i Godišnjaka muzeja grada Beograda (1954, spisak Marinkovićevih sinova). Komponovao je tri liturgije: jednu za mešoviti hor, koju je prikupio, priredio i posthumno izdao Kosta Manojlović (1935) i dve za muški hor, od kojihje prva u rukopisu, a druga je publikovana u zbirci Božidara Lukića.

U rukopisu su pojedine liturgijske pesme, neke u više verzija, poput Svjati Bože za mešoviti hor (fis-moll, g-moll, f-moll), molitve Oče naš (A-dur, G-dur, B-dur, F-dur, fis-moll), Molitvami, Spasini, Jelici vo Hrista, kao i himne iz pređeosvećene liturgije (Da ispravitsja), tj. liturgije sv. Vasilija na Veliki četvrtak (Večeri tvojeja tajnija). Tu su i tri opela: dva za muški hor u a-mollu, koja deluju kao različite verzije istog dela, i jedno za mešoviti, komponovano 1929. godine i izdato 1935. pod nazivom Pomen: ovo delo imalo je sličnu sudbinu kao i Liturgija zamešoviti hor - štampano je u redakciji Koste Manojlovića.

Marinković je pisao muziku i za druge obrede: venčanje i blagodarenje, zasnovavši je na tradicionalnom pojanju. Srpski napevi prisutni su i u prazničnim pesmama: uskršnjem irmosu Angel vopijaše, troparima sv. Ni-koli, sv. Savi, sv. arhangelu Mihailu, za Božić, Vaskrs, dok tropari na Veliki petak (namenjeni ženskom horu!) sadrže samo naznake crkvenih glasova. Duhovnom opusu pripadaju i paraliturgijske pesme, poput O, kto, kto za sv. Nikolu, svetosavske himne Uskliknimo sljubavlju i božićne pesme Vsi jazici.

Na osnovu pregleda Marinkovićevog stvaralaštva uviđa se da u njegovom opusu postoje dve grupe kompozicija: jednu sačinjavaju one u kojima se koriste tradicionalne crkvene melodije, a drugu - dela bez napeva (precizniji analitički uvidi registrovali bi i treću skupinu, u kojoj su elementi pojanja slobodno korišćeni, ali će ona, iz metodoloških razloga, biti pripojena jednoj od prethodne dve grupe).

Veći deo Marinkovićevih ostvarenja pripada drugom tipu. On je, za razliku od svog mlađeg savremenika Stevana Stojanovića Mokranjca, u toj oblasti crkvenog stvaralaštva dao uspešnije rezultate, što ne znači da su sva dela zasnovana na pojanju lošeg kvaliteta. Čini se da razloge treba tražiti u Marinkovićevom odnosu prema tekstovima na koje je komponovao, vodeći računa ne samo o pravilnoj akcentuaciji i metrici, već i o skladu karaktera teksta i muzičkog plana. O značaju navedenog elementa u njegovoj poetici postoji niz svedočanstava, kako iz svetovnih žanrova, tako i iz iskaza samog kompozitora. Smatrao je da je zadatak vokalne muzike da „izrazi verno situ-aciju reči" (tj. sadržaj teksta), da „tačno drži akcenat reči" a u okviru pole-mike sa pristalicama Jovana Pačua pisao je da se„... Srbin ne moli Bogu kad peva Ti plaviš zoro... i Cepl Polka."

Zbog čega Marinkovićeva uspešnija ostvarenja pripadaju grupi bez citata tradicionalnih crkvenih melodija? Odgovor, po našem mišljenju, treba tražiti u izrazito romantičarskoj orijentaciji ovog autora, čiji se individualizam, po svemu sudeći, „protivio" nekim kriterijumima crkvene muzike. Sa stanovišta romantizma pomenute norme mogle su se tumačiti kao ograničenja: hijerarhijski posmatrano, muzika je bila ispod teksta (ovde vredi pomenuti stav svetih otaca da je pojana molitva primerenija duhov nim početnicima nego onima koji su uznapredovali u molitvi);utilitarni koncept diktirao je razumljivost teksta, prijemčivost i prirodnost muzičkog toka, određeni karakter muzike, način interpretacije, pa čak i pojedine muzičke parametre kao što su melodija, faktura, dinamika ili harmonski sklopovi; tu su zatim i „restrikcije" na izvođačkom planu, itd. Čini se da Marinkovićevoj prirodi pomenuta pravila nisu bila uvek bliska, naročito ukoliko su se nalazila u sferi melodije, jednog od najznačajnijih elemenata njegovog autorskog izraza. Čini se da on nije mogao da dopusti da narodne crkvene melodije preuzmu ulogu „nosećih stubova" muzičke ekspresije, a ukoliko je to i činio (u pesmama za venčanje, većini tropara) uglavnom nije po-tencirao autorski iskaz.

U pogledu izvođenja, Marinkovićeva crkvena muzika nije delila sudbinu njegovih svetovnih ostvarenja: na repertoaru je bila daleko ređe od Stankovićevih ili Mokranjčevih dela, a ni u okviru bogosluženja nije bila često zastupljena. U tom pogledu prihvatljiv je stav Miloja Milojevića da bi blagovremeno izdavanje Liturgije za mešoviti hor moglo drugačije da usmeri razvojne pravce srpske crkvene muzike. Do 1914. godine Večeri tvojeja tajnija i Tjelo Hristovo pevalo je Beogradsko pevačko društvo na duhovnim koncertima, a Pančevačko srpsko crkveno pevačko društvo je u istim prilikama izvodilo Carju nebesni. Molitva Očenaš i Himna sv. Savi pevani su učestalije i u većem broju naselja: u Kovinu, Novom Sadu, Dolovu, Titelu, Beloj Crkvi... U vezi sa delima pevanim u okviru obreda posedujemo infor-macije o Opelu za muški hor koje je pevala družina Stanković, ali pretpostavljamo da će buduća istraživanja doneti nove podatke, najverovatnije o pojedinačnim liturgijskim pesmama".


Novobečejska doplatna marka

Doplatna marka od 50 para i 1 dinar sa likom kralja Petra I Karađorđevića izdata je i korišćena u periodu između 1924-1926. godine.

Ove doplatne marke su bile lokalnog karaktera a upotrebljavale su se samo u naseljima opštine Novi Bečej.




Svrha ovih maraka je bila da se njihovom prodajom materijalno pomogne izgradnja spomenika kralju Petru I Oslobodiocu.

Spomenik je osvećen 18. jula 1926. godine u novobečejskom parku i nalazio se na mestu današnjeg stuba za oglašavanje na čijem vrhu je digitalni sat.





Klub za konjičke sportove »JADRAN« iz Vološinova (Novog Bečeja) organizovao je septembra 1951. godine Konjičku kasačku i galopsku trku na svom hipodromu »SIGET«.

Upisnina po grlu je bila 100 dinara a gledaoci su za kartu od 30 dinara učestvovali u tomboli.





 

Novobečejska sportska društva krajem četrdesetih i tokom pedesetih godina XX veka često su održavali igranke sa tombolama a prodavali su i svoje lutrije.





 

Cilj tih zabava je bio ne samo da se populariše sport nego da bi se kasa društva popunila.

Na poleđini sportske lutrije iz 1951. godine da se videti spisak bogatih nagrada.




 

Prvo a možda i jedino javno kupatilo u Novom Bečeju držao je Šandor Horvat.

Ono se nalazilo na uglu ulica Vuka Karadžića i Hajduk Veljka.



 

Godine 1957. kupatilo pre

 

 

 

Da bi iz Novog Bečeja otputovali u Melenci K.U.D „Hristo Botev” (kulturno udruženje bugarskih emigranata) ovom molbom se obraća Sekretarijatu unutrašnjih poslova Novi Bečej, 16.VI.1954. godine: „Molimo naslov da nam izda grupnu dozvolu za Banju Rusandu Melenci za 21.VI.1954. god. gde će družtvo tog dana prirediti šareno veše i to: Bugarske narodne pesme i svirke i Bugarska narodna kola, kao i Romunska”

 

 

 

Dozvolu za putovanje je istog dana potpisao načelnik Sekretarijata unutrašnjih poslova u Novom Bečeju Grujić Lazar, sa napomenom da dozvola važi za 20.VI.1954. godinu.

 

 

 

Pristojba za čišćenje dimnjaka Nikoli Petroviću od strane dimnjičarskog majstora Ilije Pejića iz Vranjeva izdata 1941. godine

 

 

 

Čišćenje dimnjaka na zgradi fiskulturnog doma izvršio je dimnjičarski majstor Živko Blažin iz Vološinova (Novi Bečej) 1950. godine

 

 

 

Dvojezični memorandu koverat parne ciglane „BOHN” sa početka četrdesetih godina XX veka

 

 

 

Između starog keja i Tise nalazila se šuma tapola a uz obalu reke Brodogradilište „Tisa” sve do kraja sedamdesetih godina XX veka
Fotografija Geze Sakača sa kraja šezdesetih godina prošlog veka

 

Graditeljski tehničar Franja Vajda – mlađi sa svojom ekipom zidarskih i tesarskih majstora na izgradnji kuće Geze Sakača
Fotografija Geze Sakača sa sredine pedesetih godina XX veka

 

 

 

Rohonci Gedeon vlasnik velikog imanja na Bisernom ostrvu narudžbe za kajsije, dunje, stono grožđe, džemove a posebno za dinje zvane Tiska prela, dobivao je iz svih krajeva Evrope
Ova dopisnica sa narudžbom upućena je iz Štutgarta (Nemačka) 1900 godine

 

 

Preporučene dopisnice sa narudžbama iz 1892. i 1897. godine upućene su iz Budimpešte i Arva-Nagyfalu za Gedeona von Rohoncija

 

 

Rohonci Gedeona je putem ovakvih reklamnih razglednica obaveštavao svoje kupce o trenutačnoj ponudi svog voćnjaka i vinograda

Treba reći i to, da je na ovim razglednicama bio odštampan i cenovnik

 

 

Stari dokumenti

Neposredno posle Drugog svetskog rata samo uz odobrenje Sreskog Narodno Oslobodilačkog Odbora se mogla kupovati roba iz prodavnica

To je važilo i za imanje Rohonci što se da videti i na priloženom dokumentu od 27. maja 1945. godine

 

 

Nalog od 31.05.1945. godine mašinskoj stanici Novi Bečej da se ciglani braće Bon (društvenom dobru) izda 100 kg koksa za opravku njihovog broda »Glorija«




 

Zahtev Državne Niže Realne Gimnazije Mesnom Narodnom Odboru, radi dobijanja potvrde za nabavku prozorskog stakla za nesmatano obavljanja nastave u zimskom periodu




Pored ciglana u Novom Bečeju, Žombolji, Vinkovcima i Velikoj Kikindi braća Bon su posedovali i svoju livnicu u Velikoj Kikindi

Pismo sa memorandumom iz 1939. godine upućeno gvožđari Zarić u Novi Bečej




 

Punomoć sa memorandumom mlina Lenhardt Anton, trgovcu Gliši Zelenbabi iz avgusta 1941. godine

Mlin i zgrada su sada vlasništvo Zemljoradničke Zadruge Vranjevo



Letnji red plovidbe male lađice „Jelena” koja je saobraćala između Vološinova (Novog Bečeja) i Bečeja, za 1951. godinu.

Kapeten broda je bio Mladen Krstonošić – Mlađa a Jožef Švejcer se brinuo o motoru i samom brodu




 

Potvrda o isplati putnih troškova, Vranjevo – Veliki Bečkerek, lekaru dr Trifunu Simiću (kasniji Sreski sanitetski referent) 1927. godine





Legenda novobečejskog apotekarstva Mr. Laslo Gulović radio je u apoteci utemeljenoj 1798. godine a koja je otpočela sa radom 1802. godine

 

 

 

 

Dr Ćeremov Živojin poznati vranjevčki lekar dugi niz godina je lečio svoje meštane

Pacijenti su recepte podizali u apoteci »kod Svetog Đorđa« gde je 1940. godine radio Mr. Ph. Otto Kniessel




 

Recept ispisan od strane novobečejskog opštinskog lekara dr Mor Grina a izdao ga je apotekar dr Bizek Deže 1914. godine





Prednja i zadnja strana parobrodskog tovarnog lista iz 1854. godine

Roba prevežena iz luke Segedin do luke Novi Bečej

Za sigurnost prevoza i isporuke garantuje Prvo Dunavsko Parobrodsko udruženje osnovano u Beču

Prednja i zadnja strana telegrama Tursko-Bečejskog javnog beležnika Tabakovića, upućen podžupanu Torontalske županije u Velikom Bečkereku 1879. godine

U telegramu se referiše da je deo ljudstva samovoljno napustilo (pobeglo) odbrambenu liniju dolme i da se zbog nadolazećeg plavnog talasa Tise traži dopuna

Inače 1879. godine je za dlaku izbegnuta poplava Novog Bečeja i okoline

Vojska i građani su bili uključeni u odbranu grada i Banata

Na našu sreću, uzvodno kod Segedina dolma je popustila tako da je taj grad stradao umesto nas

Segedin je te godine bukvalno bio pod vodom Tise

Žandarmerijski izveštaj o prijavi krađe u dućan Mladena Simića iz Vranjeva 1924. godine

Žandarmi su uz prisustvu opštinskog redara Bogdana Lalića konstatovali šta su »zlikovci« pokrali i kroz obijen prozor dućana odneli

Sve su to lepo popisali i 15. februara te 1924.godine predali izveštaj Državnom tužilaštvu u Velikom Bečkereku

 

Račun za brašno kupljeno kod trgovca Jovana Maletića iz 1875. godine

Porodica Maletić (Simeon i Jovan) pored trgovine žitom bavili su se bankarstvom

Njihova kuća u kojoj je bila smeštena i banka nalazila se na uglu raskrsnica ulica M. Tita i Vuka Karadžića (spratna kuća u kojoj se sada nalazi diskont pića »Zoli«)

Da bi svoj kapital povećali, držali su na lageru pored ostalog so, duvan i brašno

Pet deonica Vranjevačke Srpske Štedionice od 250 dinara izdate 1924. godine

Vranjevačka Srpska Štedionica osnovana je 1905. godine sa glavnicom od 120.000 kruna

Likvidirana je između 1943. i 1947. godine



Priznanica izdata Bogoljubu Zariću za članarinu od 20 dinara 1937. godine Sokolskom društvu Novi Bečej, čiji je doživotni starešina bio Giga Jovanović






Narodna biblioteka je barem četiri puta menjala svoju lokaciju od 1945. godine, da bi se konačno smestila u bivšu kuću porodice Tolmačev, gde se i sada nalazi

U periodu posle Drugog svetskog rata zvala se Narodna knjižnica i čitaonica »Vase Stajića«




Memorandum Vranjevačkog sportskog kluba „Zvezda” Novi Bečej iz četrdesetih godina XX veka, korišćen 1953. godine

Na memorandumu se da videti da su postojale sekcije za nogomet, plivanje, ping-pong, odbojku i šah

 

Sindikalno sportsko društvo „Jedinstvo” u čijem su sastavu bili futbalski, košarkaški i plivački klub imala je i kuglašku, šahovsku i sekciju dizača tegova

Ovim dopisom naši fudbaleri traže odlaganje utakmice zbog leših vremenskih uslova, marta 1958. godine



Članovi Plivačkog kluba „Jedinstvo” da bi stigli na tekmičenje u Sentu, prvo su malom lađicom „Jelena”plovili do Bečeja a dalje putovali vozom do Sente

Našu ekipu su sačinjavali׃ Marić Milivoj, Jurčević Marko, Kiselički Milorad, Rakić Ivan, Pejin Andrija, Ćurčić Borivoj, Popov Dušan, Berbakov Živorad, Marić Zlatoje i Kovačev Ivan



Ugovor o radu između Košarkaškog kluba „Jedinstvo” i Koledin Ilije (budućeg direktora Industrije građevinske keramike „Polet”), sačinjen marta 1955. godine






Priznanica o uplati 20 dinara za utrošenu električnu struju Električnoj centrali od lokalnog značaja u Vološinovu

Uplatu izvršio M.N.O. Poljoprivredni odsek 1948. godine




Ponuda Ing. Branislava J. Jeremića ovlašćenog građevinskog inžinjera iz Novog Bečeja za premer poseda Srpske pravoslavne Opštine 1928. godine

 

 

 

Zapisnik o opravci i održavanju bunara u Novom Bečeju sačinjen 1948. godine između opštinskih vlasti i mašinbravara Andre Jožefa

 

 

 

Račun za Jocu Boberića iz Vranjeva za plaćanje utrošene električne energije 1931. godine

 

 

 

Poslovodstvo Senćanske parne pilane D.D. iz Novog Bečeja bavila se si otkupom pšenice i kukuruza

Ovom dopisnicom iz 1935. godine traže ponudu od Mirka Doroslovca iz Kumana

 

 

Dozvola za klanje stoke izdata 20.11.1943. godine Kiš Mihalju iz Novog Sela srez Novi Bečej

Iz dokumenta se da videti da je dotični Kiš Mihalj dobio odobrenje za klanje svinje od 55 kilograma a za izdavanje dozvole platio je 5 dinara




Pri Zemljoradničkoj zadruzi u Novom Bečeju postojala je sekcija Domaća radinost u kojoj su se organizovali razni kursevi za sticanje kvalifikacije za pojedine zanate

Ovo Svedočanstvo je izdato Sebeledi Etelu za završetak tromesečnog KORPARSKOG KURSA 08.06.1957. godine



Krajem četrdesetih godina XX veka pozorišna grupa Mađarske Kulturne Zajednice iz Vološinova (naziv za Novi Bečej od 1947 do 1952. godine) izvela je muzičko scensko delo u tri čina pod nazivom MEDENJAK (MÉZESKALÁCS). Ovu narodnu priču je režirao Ferenc Gomba koji je ujedno bio zadužen i za scenografiju. Dirigent orkestra MKZ bio je Ferenc Fejes.



Poreska karta za kućnu poslugu iz 1937. godine.
Imućna gospođa, udova Amalija Pulaji bila je vlasnik velelepe spratne kuće u ulici Kralja Petra broj 8 (sada Maršača Tita 8 – gde je smeštena lokalna Radio stanica, Direkcija i kafić) imala je redovno prijavljenu kućnu poslugu za koju je bila dužna da plati državi porez od 50 dinara, na godišnjem nivou.



Prednja i zadnja strana džepnog kalendara Knjižare, štamparije i knjigoveznice Gige Jovanovića za 1918. godinu.

 

 

 

 

Pismo sa memorandumom trgovca Balog A. iz Novog Bečeja upućeno za Ljubljanu 1931. godine. Memorandum je na Srpskom, Mađarskom i Nemačkom jeziku.

 

 

 

Memorandum koverta Narodne Štedionice u Novom Bečeju tridesetih godina XX veka.

 

 




 

Ugovor između upravitelja Urbarijalne zajednice sa pastirima i govedarima 1944. godine. Ugovorom je definisan opis rada i njihova nadoknada za to.

 

 

 

 

Dopis Zanatske komore Vojvodine Udruženju zanatlija iz Vološinova u kome se dozvoljava izrada novog pečata.

 

 

 

Sekretar Novobečejskih zanatlija Jovan Kiselički ovim trebovanjem od 12.07.1948. godine naručuje pečat za kancelaruju Udruđenja.

 

 

 

Dokument od 28.07.1948. godine je već overen novim pečatom Udruženja zanatlija Vološinova.

 

 

 

U kafani Rajka Nikolića koja se nalazila na uglu ulice Petra Drapšine i Revolucije – preko puta Hotela „Tiski Cvet”, početkom pedesetih godina XX veka ne retko bi bilo izvlačenje srećki.

 

 

 

Obaveštenje i pozivnica za godišnji parastos Rajku Nikoliću poznatom novobečejskom kafedžiji koji će se davati 27.11.1954. godine.







Tursko-bečejsko dobrotvorno udruženje žena








Tursko-bečejsko dobrotvorno udruženje žena osnovano je 01. oktobra 1878. godine pod predsedništvom gospođe Steingasner. Statut je potpisan i overen od strane ministra unutrašnjih poslova Kraljevine Mađarske i uveden pod brojem 39208.

Ciljevi udruženja su obuhvatali: pomoć pojednicima i porodicama u različitim poteškoćama putem raznih dobrotvornih akcija, dostavljanje pomoći napuštenim udovicama, siročadima, nezbrinutim bolesnicima i materijalno podržavanje ustanova koje služe za vaspitanje i školovanje dece na teritoriji Tursko-bečejske opštine.

Po mojim saznanjima i dokumentima koji to potvrđuju, ovo udruženje je funkcionisalo i obavljalo svoje ciljeve sve do početka Drugog svetskog rata.

Pozivnice udruženja za sastanke i godišnje skupštine iz perioda 1889., 1896., 1919. i 1932. godine.

 

Rimokatolička dobrotvorno udruženje žena








Čast nam je izvestiti poštovani naslov o dolasku dr Georgija Letića episkopa Temišvarskog u Turski Bečej, 14. septembra 1908. godine. Umoljavate se da svojim dragocenim prisustvom uveličate svečanost povodom dočeka.

Mesto okupljanja je u porti srpske pravoslavne crkve pre podne u 8 sati. Ujedno obaveštavamo cenjeni naslov da će srpska pravoslavna zajednica tog dana u 1 sat prirediti zajednički ručak u čast njegove svetosti župnog episkopa. Ručak će biti služen u prostorijama Kasine po ceni od 5 krune.

U Turskom Bečeju, 12. aprila 1908. godine.

pisar : Ćosić

Predsednik srpske pravoslavne zajednice : Vijatov Dragutin

Dopis zahvalnosti MESNOG ODBORA JADRANSKE STRAŽE iz Novog Bečeja Rimo-katoličkoj ženskoj zadruzi u Novom Bečeju na moralno-meterijalnoj pomoći.

U Novom Bečeju, 12. juni 1922. Potpis – predsednik dr Jovan Pivnički





Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
© OU Novi Bečej 2013. Sva prava zadržana.